Digitaal Kerkloket

Column predikant

 

Column: april 2018

Column. Zo verder.

Pasen. Maar hoe nu verder. De dood is vernietigd. De steen is van het graf gerold. Als een pasgeborene sta je in een nieuwe wereld. Je bent van gedaante veranderd als je uit je graf komt. Wat is die verandering die de dood teweeg brengt. Johannes spreekt over het zaad dat in de aarde valt. Zo moet je het je voorstellen. Het zaad kan niet leven zonder de aarde. Daarin ontkiemt het. Breekt het open. En baant zich een weg naar boven, naar het licht. Het licht dat fel en onbarmhartig kan zijn. De zon. Alles van wie je bent komt aan het licht. Je zwakke kanten en je goede. Wat heerlijk dat de aarde je op haar tijd van dag en nacht, meeneemt weg uit het licht dat onbarmhartig kan zijn, naar het licht van de nacht. Dat zacht, of zachter is. De maan wassend of afnemend. Of nieuw. Dat is als zij er helemaal niet is. Althans niet zichtbaar voor ons. De nacht waarin het duister is, maar niet zo duister als in de aarde. Het is een donkerte waarin je op adem kunt komen. Tot rust. Het licht is er wel, maar dan in de reflectie die de maan over je heen laat gaan.

Pasen. Weer opnieuw aan het licht komen. Jezus die ons weer opnieuw ontmoeten wil. Op deze aarde in dit leven gaat Hij met ons mee in de wandeling van het duistere gebeuren in Jeruzalem naar Emmaüs. Eet hij een visje met ons langs de waterkant. Is Hij bij ons. God met ons. Laat Hij ons op adem komen in het duister van onze nacht als wij niet meer weten dat het licht er altijd zal zijn, ook al neemt de aarde ons mee in een verstikkend duister. Jezus als de aarde die ons meeneemt. Waarin wij ons kunnen verliezen, maar waaruit wij altijd weer opnieuw leven. Vruchtdragend. De dood is het einde niet, nooit. Zo verder.

 

Ds. Marianne Gaastra